sobota, 30 czerwca 2012
Rozstanie
W życiu człowieka są dobre i złe chwile, czasem zdarzają się te lepsze, a czasem te gorsze, nie ważne ile ich jest, trzeba zostawić je za sobą, nie dać się zawładnąć, być silnym niezależnie od tego co się stanie. Tak powtarzał sobie idąc po schodach, miał w głowię ułożoną przemowę, przemowę dzięki której miał skończyć związek. W kółko powtarzał ją sobie w głowie, ale widząc jej oczy nie był w stanie tego zrobić. W końcu jednak zaczął, nie tak jak chciał, ale zaczął i mówił, mówił to co płynęło z jego serca, tak łagodnie jak umiał, zerwał wyszedł był twardy jak skała, do momentu gdy został sam, emocje opadły a on zaczął płakać, zrozumiał, że były chwile dobre i złe, że ostatnio więcej było tych złych, że podjął słuszną decyzję, bo nie mogliby być szczęśliwi już nigdy, że ranili by się wciąż i nadal, a on w końcu załamałby się jeszcze bardziej niż przedtem. Wiedział, że to boli, ale że będzie dobrze, że musi być.
piątek, 29 czerwca 2012
Dzieciństwo
niedziela, 24 czerwca 2012
Ewolucja...
Są różne zaburzenia emocjonalne, każdy człowiek je ma, no może prawie każdy, niektórzy mówią sami do siebie, inni mają skłonności do wpadania w nałogi, jeszcze inni, nie potrafią zaufać, bądź są tchórzliwie nieśmiali, ale jest też grupa ludzi innych niż, Ci wyżej wymienieni, ludzie którzy nie odczuwają uczuć wyższych, takich jak miłość, żal, tęsknota, z czasem przestają czuć także euforię i przyjemność. Nikt nie wie co jest przyczyną zanikania tego typu uczuć, przyznam, choć czasem, a nawet dość często mnie to przeraża, sam należę do tych ludzi, z tym, że ja nie tęsknie, nie odczuwam tęsknoty, nie przywiązuje się do ludzi, czy miejsc. Zastanawiam się skąd się to bierze, otóż przyszła mi do głowy pewna myśl, a może to po prostu ewolucja, każdy "ciąg" ewolucyjny dąży do ideału, przecież emocje przeszkadzają człowiekowi od zawsze, przywiązanie, czy tęsknota, nie pozwalają żyć ludziom zakochanym znajdującym się z dala od siebie, nie pozwala im pracować i być skupiony. Nie jest to mój wymysł, czy współczesna filozofia, ale część buddyzmu, tam jednak należy je uporządkować, by nie przeszkadzały, jednak ich brak to "doskonalsza forma człowieka", tylko ciągnąc to dalej, do czego my jako ludzie możemy dojść...?
sobota, 23 czerwca 2012
Przepis na życie
Ostatnio pewnie wiele osób kojarzy ten "slogan" z tvn-owskim serialem, w którym jedną z głównych ról gra Borys Szyc, mi jednak chodzi o coś innego, o prawdziwy przepis na szczęśliwe życie, zastanawiam się, co powinno się w nim znaleźć i doszedłem do wniosku, że głównym składnikiem, na którym należy pracować jest przyjaźń, a więc pierwsza rzecz na liście to kupa przyjaźni, człowiek powinien mieć przyjaciela, jednego albo dwóch, żeby nie być samotnym, nigdy. Możemy dodać, oczywiście coś dla smaku, a więc pasje, nie ważne co to, ważne aby to było dla mnie coś wyjątkowego, coś na czym się znam. Szczypta szaleństwa, jakieś spontaniczne gest, jak pocałunek najbliżej stojącej, dziewczyny w sylwestra. Trochę miłości, każdy w życiu powinien poznać, czym ona jest, zaznać jej słodkiego smaku, oraz bólu po jej stracie. Należałoby także dodać kilka garści smutku, uważam, że jest to kluczowa sprawa, nie odczuwając smutku, nie można docenić radości. Niestety, aby godnie żyć potrzeba także pieniędzy, to najgorszy składnik, pieniądze zmieniają ludzi, robią z nich wyobcowanych, smutnych i żadnych wciąż więcej i więcej. zgodnie z preferencjami smakowymi, można dodać także troszkę używek, w myśl zasady "nic co ludzkie, nie jest mi obce", a także "wszystkiego w życiu trzeba spróbować".
środa, 20 czerwca 2012
Everybody lies
Przeciętny człowiek kłamie cztery razy dziennie, to niesamowite, jak często zmyślamy. Kłamstwami są często utarte slogany, jak np. U mnie wszystko w porządku, ale czasem, pojawia się w naszym życiu ktoś, kto zasługuje na miano "bajkopisarza", to ludzie, których czar, urok, poczucie własnej wartości i mądrość bazują na kłamstwie, pragną zdobyć uznanie w oczach innych poprzez niesamowite czyny, na które nigdy by sobie nie pozwolili, bo nie mają tzw. jaj, lub pieniędzy. Są też inni kłamcy, nazywam ich "małymi", używają oni różnych kłamstw, bez schematów, dla polepszenia swojej sytuacji w konkretnym momencie, lub po to, by żyło im się lepiej i wcale nie mam na myśli naszego premiera, ale raczej, każdego człowieka, studenta w trakcie egzaminu, ratującego się jak tylko może, mówiąc, o swojej "przymusowej" hospitalizacji w trakcie ćwiczeń, lub o uczniu szkoły średniej tłumaczącym się rodzicom z wydanego na fajki i wódkę kieszonkowego, mówiąc, "no wiecie musiałem kupić książkę do angielskiego, a nie chciałem was martwić, macie ostatnio tak dużo wydatków...".Ja przeszedłem przez etap małego kłamcy, i stałem się, chyba mentorem w tej dziedzinie stworzyłem pozornie szczęśliwy świat, dwojga ludzi, w środku którego jestem zamknięty, jak więzień w celi. Na początku nie było źle, wszystko trzymało się kupy i trzyma do dziś, może nawet zbyt mocno w niektórych kwestiach, odpoczywałem, czułem się szczęśliwy, chyba sam wierzyłem, że tak jest. Minęło trochę czasu, a ja zacząłem robić się niespokojny wciąż jednak, chroniłem całą sztuczną otoczkę, zbudowaną na kłamstwach. Dziś, nie mam już sił, wyniszczony psychicznie i fizycznie, marzę o dniu w którym to się skończy, na szczęście to już blisko... Przeciętny człowiek kłamie cztery razy dziennie, to niesamowite, jak często zmyślamy. Kłamstwami są często utarte slogany, jak np. U mnie wszystko w porządku, ale czasem, pojawia się w naszym życiu ktoś, kto zasługuje na miano "bajkopisarza", to ludzie, których czar, urok, poczucie własnej wartości i mądrość bazują na kłamstwie, pragną zdobyć uznanie w oczach innych poprzez niesamowite czyny, na które nigdy by sobie nie pozwolili, bo nie mają tzw. jaj, lub pieniędzy. Są też inni kłamcy, nazywam ich "małymi", używają oni różnych kłamstw, bez schematów, dla polepszenia swojej sytuacji w konkretnym momencie, lub po to, by żyło im się lepiej i wcale nie mam na myśli naszego premiera, ale raczej, każdego człowieka, studenta w trakcie egzaminu, ratującego się jak tylko może, mówiąc, o swojej "przymusowej" hospitalizacji w trakcie ćwiczeń, lub o uczniu szkoły średniej tłumaczącym się rodzicom z wydanego na fajki i wódkę kieszonkowego, mówiąc, "no wiecie musiałem kupić książkę do angielskiego, a nie chciałem was martwić, macie ostatnio tak dużo wydatków...".Ja przeszedłem przez etap małego kłamcy, i stałem się, chyba mentorem w tej dziedzinie stworzyłem pozornie szczęśliwy świat, dwojga ludzi, w środku którego jestem zamknięty, jak więzień w celi. Na początku nie było źle, wszystko trzymało się kupy i trzyma do dziś, może nawet zbyt mocno w niektórych kwestiach, odpoczywałem, czułem się szczęśliwy, chyba sam wierzyłem, że tak jest. Minęło trochę czasu, a ja zacząłem robić się niespokojny wciąż jednak, chroniłem całą sztuczną otoczkę, zbudowaną na kłamstwach. Dziś, nie mam już sił, wyniszczony psychicznie i fizycznie, marzę o dniu w którym to się skończy, na szczęście to już blisko...
Bezsenność
Bezsenność to dla niektórych katorga i najgorsza rzecz na świecie, jednak nie dla mnie, mi pozwala rozmyślać, oczyszczać umysł, uciszać demony. Ostatnio przytrafiła mi się bezsenna noc, leżąc bez ruchu obok tej samej kobiety, co zawsze, zacząłem wspominać, to jak się poznaliśmy, jak się przy niej czułem, jak wszystko się zmieniło, ile szans musieliśmy sobie dać, ile razy słyszałem, że to już koniec, tego co jest między nami. Zrozumiałem, że tak na prawdę, nigdy nie byliśmy szczęśliwi, w różnych okresach szczęśliwe było jedno z nas. Nigdy oboje, zrozumiałem, że ograniczamy siebie na wzajem, że nie patrzymy w jedną stronę i że od zawsze tak było, tej nocy to ona była szczęśliwa, przeważnie to ona była szczęśliwa, zastanawiałem się, co tak na prawdę zrobiłem, dla niej, by była szczęśliwa, szybko przez myśl przeszło mi, że nie poszedłem na studia takie jak chciałem, by być z nią, by dawać jej szczęście, zastanawiałem się czy jest coś, co ona zrobiła by mnie uszczęśliwić, przyszło mi do głowy tylko to jak kupiła mi loda w sklepie, to chyba nie najlepiej świadczy o tym jak się dopasowaliśmy. Zastanawiałem się jak to się stało, że jesteśmy razem, pamiętałem, że na początku traktowałem to wszystko, jako nagrodę pocieszenia, po największej wtopie jaką mogłem tylko zaliczyć, stwierdziłem jednak, że coś może z tego wyniknąć, no cóż myliłem się, każdy popełnia błędy...
środa, 13 czerwca 2012
Być nijakim...
Miłość dla mnie to dawanie wsparcia, opieka, pomoc w rozwiązywaniu problemów i w podejmowaniu decyzji, dawanie z siebie wszystkiego, a przede wszystkim przyjaźń i szczerość, co za to wszystko można dostać? Czyjeś serce, miłość, troskę. Ja dostałem stek obelg, że nie jestem prawdziwym facetem, zapytałem więc, kim jest prawdziwy facet, dla Ciebie, kim chcesz abym był, mam przychodzić do domu pijany o 2 w nocy nie odbierając wcześniej telefonu? Czy może powinienem wychodzić, gdy jesteś na mnie zła i nie wracać kilka dni do mieszkania, w którym razem mieszkamy?
Tak zachowuje się facet? Po chwili odpowiedziała tylko taki "chujowy". To jaki mam być? Nie wiem... Ty powinieneś wiedzieć. Kiedyś byłeś fajniejszy, nie byłeś taki nijaki... Dzisiaj jesteś fajną przyjaciółką, a ja chcę faceta....
Wychodzi na to, że żyję w świecie, gdzie kobiety nie potrzebują wsparcia, ani bezwarunkowej miłości, wychodzi na to, że w XXI wieku nie ma miejsca, dla ludzi chcących dawać innym szczęście, oczekującym w zamian tego samego. Wychodzi na to, że jeśli człowiek dostaje coś za darmo, to nie jest to nic warte. Szkoda, że nie rozstaliśmy się w tej chwili pewnie kosztowałoby to mniej bólu, ale pociągniemy to jeszcze troszkę, do następnej scysji, do następnej potrzeby posiadania faceta, a nie przyjaciółki, bo tym razem na prawdę bolało, bo tym razem coś pękło i nie da się tego skleić ani poskładać...
Tak zachowuje się facet? Po chwili odpowiedziała tylko taki "chujowy". To jaki mam być? Nie wiem... Ty powinieneś wiedzieć. Kiedyś byłeś fajniejszy, nie byłeś taki nijaki... Dzisiaj jesteś fajną przyjaciółką, a ja chcę faceta....
Wychodzi na to, że żyję w świecie, gdzie kobiety nie potrzebują wsparcia, ani bezwarunkowej miłości, wychodzi na to, że w XXI wieku nie ma miejsca, dla ludzi chcących dawać innym szczęście, oczekującym w zamian tego samego. Wychodzi na to, że jeśli człowiek dostaje coś za darmo, to nie jest to nic warte. Szkoda, że nie rozstaliśmy się w tej chwili pewnie kosztowałoby to mniej bólu, ale pociągniemy to jeszcze troszkę, do następnej scysji, do następnej potrzeby posiadania faceta, a nie przyjaciółki, bo tym razem na prawdę bolało, bo tym razem coś pękło i nie da się tego skleić ani poskładać...
wtorek, 12 czerwca 2012
Przyjaźń
Nie rozumiem ludzi, którzy mówią, że o przyjaźń trzeba dbać, to nie prawda, dbać trzeba o kobietę i samochód, przyjaźń jest i będzie niezależnie od tego co się stanie, przyjaźń trwa nawet po śmierci najlepszym tego przykładem może być Barry Delainey, człowiek, który po śmierci swojego przyjaciela, przyszedł na pogrzeb w sukience, nie dla tego, że chciał, ale dlatego, że to mu przed śmiercią obiecał. Czym zatem jest dla mnie przyjaźń? Poświęceniem, chęcią pomocy w trudnych chwilach, piciem do nieprzytomności, jazdą na dworzec o 2 w nocy, a gdy zachodzi potrzeba szukaniem, dziewczyny swojego przyjaciela w klubie w pojedynkę w środku nocy. Są różne rodzaje przyjaźni, przyjaźń grupowa, tej jednej akurat nie rozumiem, nie spotkałem nigdy kompletnej grupy ludzi, kompletnej w sensie tolerowania siebie wzajemnie i dobrych relacji ze wszystkimi... Przyjaźń męska, to czego kobiety raczej nie zrozumieją, ostatnio moja dziewczyna zadała mi pytanie, "widzisz dzięki mnie Ty i ten oszołom nie jesteście przyjaciółmi, bo nie gadacie codziennie przez telefon prawda?", odpowiedziałem jej chłodno i stanowczo, "nie mów tak o nim, wciąż się przyjaźnimy i dałbym się za niego pokroić". Otóż męska przyjaźń, to chyba ideał przyjaźni, wspólne picie do rana, na smutno, wspólne zainteresowania, bo który z nas nie interesuje się sportem, ale co najważniejsze, możemy nie rozmawiać przez tydzień, miesiąc czy rok, tylko po to by później spotkać się i nadrobić zaległości, bez zazdrości i wyrzutów i ta cecha jest najpiękniejsza, gdy myślę przyjaźń, w mojej głowie jest sto myśli, sto obrazków przedstawiających wygłupy, wygrane turnieje, całonocne libacje, palenie listów i zdjęć byłych dziewczyn. To wszystko zbliżyło nas do siebie mój przyjacielu, cieszę się, że jesteś teraz gdzieś tam, grając w WoWa, nie przejmując się sesją, zbliżają się wakacje, czeka nas mnóstwo przygód, zbieraj siły...
Ach te wspomnienia...
Był piękny wtorkowy wieczór, godzina 18:30, szedł właśnie na uczelnie, zastanawiając się, co będzie na dzisiejszych ćwiczeniach u najostrzejszego wykładowcy na całym wydziale. Przypominał mu jego licealnego wychowawcę, co dodawało mu otuchy, wspomnienia tych wszystkich ciętych ripost na lekcjach.... Znów uśmiech pojawił się na jego twarzy, wtedy też dostrzegł piękną dziewczynę przebiegającą akurat przez jezdnie, była olśniewająca, stał jak zahipnotyzowany, nie był w stanie oderwać wzroku, wpatrzony w nią jak w obrazek w głowie przebiegła mu myśl "o mój Boże, chyba widzę anioła". Pierwszy raz w życiu nie był w stanie nawet drgnąć, nogi ważyły kilka ton, serce waliło jak młotem, a każda sekunda dłużyła się jak godzina, jakby oglądał spowolniony film, spojrzał jej w oczy, uśmiechną się, co ona odwzajemniła nieziemskim uśmiechem, który niemal zwalił go z nóg, przeszła za jego plecami, odwrócił się i patrzył na nią, ona także się odwróciła i raz jeszcze raczyła go uśmiechem... Chodził tą samą drogą o tej samej godzinie co wtorek, przez 7 miesięcy i ani razu jej nie spotkał, nie spotkał jej już nigdy, do dziś nie wie kim była, wie tylko jak wielkie piętno na nim zostawiła...
piątek, 8 czerwca 2012
Początki...
Bywają takie dni, że słońce świeci jaśniej, trawa jest bardziej zielona, ludzie na ulicy wydają się bardziej szczęśliwi, a zapach długo wyczekiwanego obiadu jest intensywniejszy. Dla każdego zwykłego człowieka byłby to piękny dzień, on jednak wiedział, ze to jedynie zapowiedź zbliżającej się migreny. Nie patrzył na świat w sposób, w jaki robi to większość ludzi, nie oceniał ich, starał się ich czytać. Dowiedzieć się o nich wszystkiego zanim jeszcze zdążą cokolwiek o sobie powiedzieć, emanował pewnością siebie i spokojem, tam skąd pochodził były to prócz siły najważniejsze atrybuty osobowości. Wiedział, że ma twardą głowę, w końcu nie raz już po niej dostał, jak wtedy gdy grając w piłkę z kolegami napadła ich zgraja kiboli w przewadze 7 do 1 i spuścili im solidny łomot. Uważał się też, za człowieka mądrzejszego od przeciętnych zjadaczy chleba, te wszystkie cechy zamknięte w zupełnie przeciętnym opakowaniu, nie dodawały mu szczególnego blasku, który jego zdaniem posiadał. Lubił sztuczki, triki i magię, sprawiał, że ludzie dookoła niego mogli poczuć się wyjątkowo, uwielbiał to zdziwienie i niedowierzanie w oczach "widza", gdy moneta znikała w jego dłoni. Teraz stał na przejściu dla pieszych ubrany w jasną marynarkę, granatową koszulę i dżinsy. Czekając na zielone światło zastanawiał się, jakie pytania zostaną mu zadane, w trakcie rozmowy o pracę, na którą się wybiera...
Tak chciałbym kiedyś zacząć swoją książkę... Cóż marzenia nic nie kosztują...
Tak chciałbym kiedyś zacząć swoją książkę... Cóż marzenia nic nie kosztują...
Subskrybuj:
Posty (Atom)






