Po ostro zakrapianej imprezie ani on, ani ona nie mogli spać, on postanowił, że usiądzie na niewielkim pomoście położonym na zalewie i popatrzy na wschód słońca. Siedział rozmyślając samotnie o tym jak się czuje, jak wygląda jego życie, zastanawiał się czy tak właśnie powinien się czuć. Czy po rozstaniu, po poważnym związku powinien czuć ulgę, czy to, że za bardzo go to nie obeszło to dobrze czy źle. Kątem oka zauważył ruch w krzakach i zdziwił się bardzo, gdy zobaczył, że ktoś wpadł na ten sam pomysł co on. Zobaczył dziewczynę, którą poznał ubiegłej nocy, starszą od niego, będącą w szczęśliwym związku od siedmiu lat. Zresztą jej chłopak był kilkaset metrów wyżej, spał w małym drewnianym domku, wraz z resztą osób obecnych na nocnej libacji. Usiadła obok niego i zaczęli rozmawiać wpatrując się w schód słońca, on jak zwykle nie omieszkał się popisać, głupimi psychologicznymi sztuczkami pokazującymi, że rzekomo potrafi czytać w jej myślach, co ona za każdym razem kwitowała, krótkim lecz treściwym "aaaa spadaj". Dobrze się bawili, siedząc tak razem, patrząc na spokojną wodę i wznoszące się słońce.
-Jesteś fajny, dlaczego nikogo nie masz?- zapytała, zdziwił się pomyślał chwilę i odpowiedział.
-Nie chcę nikogo mieć, własnie skończyłem poważny związek, jedyne czego teraz potrzebuje to święty spokój.- Popatrzyła na niego z ukosa, chwilę pomyślała, po czym zadała kolejne pytanie,
-Dlaczego się rozstaliście?
-Szczerze? Wydawało mi się, że jestem szczęśliwy, że nie ma siły, która mogłaby nas rozdzielić i właśnie wtedy zobaczyłem na pasku dolnym mojego gadu gadu, P... jest dostępna, moja była dziewczyna, kobieta, której nie widziałem już ponad dwa lata, a jednak to wstrząsnęło całym moim światem.- odpowiedział szczerze jak nigdy przedtem i jak już nigdy potem. Zdziwiła ją ta odpowiedź.
-Powiedz jej to, znajdź ją, powiedz, że kochasz, że chcesz naprawić to co było, jeszcze może być dobrze...- Zagadnęła, dając nadzieję. Odpowiedział natychmiast.
-Nie ma takiej możliwości, nie da się tego zrobić, nie należę do ludzi, którzy znikają bez słowa, po czym wracają po dwóch latach jak gdyby nigdy nic, nie mam ochoty pchać się z butami w czyjeś życie drugi raz, nie po tym ile czasu minęło, gdyby ktoś zrobił to mi, to nie chciałbym dać mu szansy, a poza tym, miałbym stanąć z kwiatami w jej drzwiach i powiedzieć, hej, to ja wróciłem...? Zrozumiałem już, że czasem popełniam błędy, zrozumiałem już, że czasem błędy które popełniam są nieodwracalne i daje mi to nauczkę, dzięki temu jestem mądrzejszy, dzięki temu się uczę... Zrozumiałem także, że czasem to że kogoś kochasz to za mało, czasem to że kogoś kochasz to znaczy, że pozwolisz mu być szczęśliwym....- Słuchała patrząc na niego jak na kogoś mądrego, kogoś kogo chciałoby się słuchać godzinami.
-Jesteś bardzo mądry, masz coś w tej swojej małej główce.
-Mam, dlatego lepiej wracajmy zanim Twój chłopak się obudzi, nie chciałbym jej stracić.-
Wstali i ruszyli wąską dróżką przed siebie w kierunku domku, odwrócił się jeszcze na sekundkę popatrzył na piękne bezchmurne niebo i gładką jak lustro powierzchnię wody i pomyślał: "Właśnie dlatego lubię to miejsce..."

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz