poniedziałek, 10 września 2012

Sens...

Czasem, rzadko ale zdarzają się chwile, które rzucają cień na nasze życie, nie muszą one bezpośrednio nas dotyczyć, czasami dzieją się gdzieś obok, czasami obserwujemy je z perspektywy trzeciej osoby, a mimo to są tak głębokie, tak gorzkie i niesprawiedliwe, że bezpowrotnie nas zmieniają...
Byli najlepszymi przyjaciółmi, znali się od niemowlaka, łączyły ich setki wspólnie spędzonych chwil, miliony sms-ów, tygodnie rozmów telefonicznych. Mieszkali w tej samej miejscowości, od dziecka nierozłącznie uczyli się grać w piłkę, bawili się w piasku, jeździli na swoich pierwszych rowerach. Mieli do siebie absolutne zaufanie, nie było między nimi kłótni, sekretów, ani "złej krwi". Nie zazdrościli sobie niczego, ani miłości, ani domów, ani zdolności, każdy cieszył się sukcesami drugiego. Razem chodzili do podstawówki, gimnazjum i liceum, zawsze siedząc w tej samej ławce, często denerwowali nauczycieli, bywali nieznośni, gdy dorośli postanowili być przyjaciółmi, aż do śmierci, chcieli przeżyć coś szalonego, pojechali więc zagranicę, do pracy, zarobili trochę grosza, postanowili, że kupią sobie motocykle. Piękne, szybkie i niebezpieczne, wszystko było dobrze, jeździli ostrożnie, często razem, pokochali tą adrenalinę, pokochali ten wiatr we włosach, to uczucie bezkresnej wolności, cieszyli się nim każdego dnia. Z czasem paczka powiększyła się, to jednak nie zmieniło relacji między nimi, wciąż byli dla siebie wszystkim, byli czymś więcej niż przyjaciółmi, byli braćmi. Pewnego dnia wybrali się w Bieszczady, w jedną z najtrudniejszych Polskich tras samochodowych, na serpentynach jeden z nich stracił panowanie nad swoim motocyklem, poślizgnął się na odrobinie piasku naniesionej przez wiatr i zderzył się z jadącym z przeciwka samochodem, odwieziono go do szpitala, gdzie po kilku dniach walki z obrażeniami głowy i ciała zmarł.
Znałem go osobiście, nie byliśmy przyjaciółmi, ani dobrymi kolegami, spotkaliśmy się tylko kilka razy, drugi z nich jest moim dobrym kolegą, wiem jedynie, że po tym co się stało, ani on ani nikt z naszego otoczenia, nie będzie już taki sam. W takich chwilach zastanawiam się nad sensem tego wszystkiego, tych kilka ziarenek piasku przywianych przez wiatr, czekających tylko na jego tylne koło, ten nadjeżdżający samochód, którego kierowca nie miał szans wyhamować, ta cierpiąca rodzina, opłakująca kochanego syna, ten cierpiący przyjaciel, który na zawsze już pozostanie sam. Zastanawiam się, czy i ja zostawiłbym po sobie tyle bólu, czy ktoś poza rodziną i jednym przyjacielem przyszedłby na mój pogrzeb, czy ktoś powiedziałby o mnie coś miłego... Zastanawiam się czemu, wciąż żyją pijacy, którzy biją swoje dzieci i żony, dlaczego wciąż na świecie jest tylu terrorystów, a ginął dobrzy ludzie? Jestem wściekły, bo jeżeli Bóg jest, to nie ma serca....
Wiara, nie jest darem, który otrzymałem, ale jeśli Ty wierzysz i czytasz to teraz, to poświęć chwilę i pomódl się za Mateusza, to niestety nie jest zmyślona historia...

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz